15 Juli, de laatste dag op camping du Goulet in Brest.
Het toeval wilde dat ik vanochtend bij de receptie/kantine een krantje inzag. En daarin werden de mooie plekjes van Brest omschreven, getoond mbv foto's. Om de stad toch nog een warm hart toe te kunnen dragen, besloten we om de aangegeven route vanmiddag te gaan lopen.
Maar eerst door Rue quatre moulin waar we al een paar keer doorheen gereden waren en werkelijk de prachtigste muurschilderingen hadden gezien. Ik had al geprobeerd om ze vanuit de auto te fotograferen maar het leek ons een beter idee om ze al lopend te bewonderen.
Kuntswerkjes, allemaal. en door te lopen kwam ik bv nog een prachtig stuk schilderwerk tegen verstopt achter een doorgangetje. Ook verschilende winkels in, de verder grauwe, leeggelopen winkelstraat, hadden schilderingen.
Okee, de stad in voor onze route. Dat is echt niet zo makkelijk want alles is afgesloten: rood-witte blokken die de ene straat afsluiten, de andere in een eenrichtingsweg veranderen.
We starten in de buurt van een art-deco gebouw, waar we over grint,- en afvalpaden moesten klauteren, liepen vervolgens verkeerd en bijna weer, en kwamen in een stuk waarvan je dacht dat je ieder moment overvallen kon worden. Dat bleek het oudste stuk van de stad te zijn, een in de tweede wereldoorlog gespaard stuk historie. La rue de Saint Malo.
Bouwvallen, sommige min of meer bewoond, andere gestut,
waarschuwingsbordjes tegen instorten. En toch ging er iets frivools van uit, alsof er iedere avond feest is. Voor de bewoners dan want ik zou er als vreemde niet snel naar toe gaan als het donker is.
Via de achteruitgang de trappen op, door troosteloze straten naar de toren van Tanguy. Een toren uit de 14de eeuw van de vesting die aan de overkant. Het is inmiddels een museum maar we zijn er niet ingegaan.
Door naar 'Le jardin des Explateurs', een stukje tuin in de stad dus, tegen de stadswallen aan waar medicinale kruiden worden gekweekt, al vanaf de 17de eeuw (volgens mijn herinnering). Er naast stond nog een oude burgemeesterswoning.
Ik had het inmiddels wel alweer gezien... langs zoveel troep, grauwe flats, deprimerende wijken alleen om wat 'bijzondere' dingen te zien? Die niet eens zo bijzonder zijn...?
'n Kerkje waar je niet naar binnen kon en weer terug naar de auto. Daar kon ik in een winkelcentrumpje/hallen crêpes bemachtigen want ik verging van de honger. Je moet gewoonweg niet met André gaan stappen want die man kent geen regelmaat. Hij eet wanneer het hem uitkomt, of niet. En ik heb regelmaat nodig. Ik voel anders mijn bloedsuikerspiegel dalen, ik krijg hoofdpijn en bovenal word ik CHAGERIJNIG!
Dus die crêpes at ik pas rond 15.00 uur!!
Proberen terug te rijden... grrr!! Maar goed, we hebben het weer gevonden, toch? Anders zat ik nu niet te typen.
We hebben de camping alvast betaald en toen naar de supermarkt. Onderweg begon het te regenen en daar zagen we de twee Nederlandse vrouwen lopen die gisteren op de camping gearriveerd zijn.
Complimenten voor de dames: alletwee geen rijbewijs dus zijn ze in de trein gestapt met ieder een rugzak, een minimum aan bagage en gaan ze Bretagne door langs de kust!
We hebben ze op de terugweg meegenomen in de auto. Wandelen is leuk maar niet in de regen :)
Na een warme maaltijd, kant-en-klare supermarkt paëlla die niet echt lekker was, (nee, laten we het zo zeggen: ik maak 'm beter) hebben we de klok naar kwart voor acht zitten kijken want dat was de tijd dat we hadden afgesproken om aan te rijden naar fort Le Bellec. Het regende al vanaf een uur of vijf goed door.
Rond acht uur waren we daar, nog volop parkeerplaats op het terrein naast het fort zelf. We stonden op vrijwel dezelfde plaats als van de week. Er was wel al wat volk, er stonden tenten waar friet, worste
n, bier werd verkocht én le Bagad Lann Bihoue stond al in te blazen. Dat moet echt heel lang omdat die rietintrumenten warm moeten worden.
We kozen een plaats hélemaal vooraan en raakten aan de praat met een Frans stel. Die kenden ons van de camping. Wij hen niet :)
Maar goed, het bleek dat ook zij in Brest waren gebleven om het concert bij te wonen. Net als wij vertrekken zij morgen want waarom zou je hier anders blijven?
Op een bepaald moment, de spanning steeg omdat het aanvangsmoment naderde, stond er een man op het podium die ons naar buiten dirigeerde.
Onze nieuwe vrienden en wij vlogen naar buiten want ook daar wilden we echt vooraan staan.Hetgeen ons lukte. En het bleef droog!
Geweldig optreden maar na 4 nummers hielden ze op!! Balen, maar ja...voor een gratis optreden...
Echter, ze kwamen na een pauze van een minuut of 5 weer terug en ditmaal stonden ze gewoon voor onze neus. Niks een verdieping hoger maar op ooghoogte met het publiek. Ik had de dirigent in z'n billen kunnen knijpen, zo dichtbij stond-ie! En dan is het geluid overdonderdend en indrukwekkend hoor!
Weer een paar nummers en toen vielen er wat druppels. Dat is niet goed voor de doedelzakken.
Dus hup, iedereen weer naar het overdekte gedeelte waardoor we dit keer achteraan belandden.
Jammer maar het geluid was nog steeds goed en wij hadden ons portie toch al gehad.
Je houdt het niet voor mogelijk maar er kwam weer een (rook)pauze en men vertrok opnieuw naar buiten. Dit keer hebben we ze vanaf een hoger gelegen gedeelte, op de rug, gezien. Prachtig!!
Een militaire bagad, want de mannen en vrouwen van Lann Bihoue zijn van de marine, die in een oud fort spelen, direct aan de zee!
Vakantie in Brest: redelijk waardeloos maar met een TOP afsluiter!!
En nog even dit... nadat de bagad was uitgespeeld stond er Keltische muziek op het programma. wij dachten dat het fort leeg zou lopen maar integendeel! Er kwam hoe langer hoe meer volk en binnen no-time stond het plein vol met dansers. Een lange slinger van mensen die plezier hadden. Een soort van polonaise maar dan mooier, sierlijker en naar een oude Bretonse traditie.
We hebben alletwee nog even overwogen om mee te doen, vertelden we elkaar later.
Maar ik kon gewoonweg niet omdat ik deze vakantie ingegaan ben met een 'frozen shoulder' links en dat beperkt me enorm. Verder zal ik daar niet over uitwijden/zeuren. Ik doe mijn oefeningen braaf iedere dag.
Zaterdag 16 juli, onze 14de vakantiedag.
Slecht geslapen omdat ik toch op een of andere manier toch wilde weten of we de tent droog mee zouden krijgen. Het leek hard genoeg te waaien maar dat was niet voldoende. Alles, alles was zeiknat.
Rond 9 uur zijn we opgestaan en ofschoon we alle tijd hadden, om 12.00 uur hoefden we pas van de camping af te zijn, begon toch het grote stressen. André gaat maar door en door terwijl ik eerst op een normale manier wil ontbijten, bakkie doen. Rond 10.30 uur reden we aan nadat we op het laatst de tent nogmaals uit de aanhanger moesten halen omdat er de sleuteltjes in waren blijven hangen die de klep van de aanhanger moesten sluiten.
We passeerden Quimper, ik zag bewegwijzering naar Benodet, namen als Pont Aven, Riec sur Belon (waar ons 'droomhuis' staat). Hier kregen we toch meer het gevoel van thuis komen. Brest moeten we snel achter ons laten.
We hadden op het internet een camping gevonden in Névez, niet te ver van de zee vandaan. We konden uit vier plaatsen kiezen en staan nu dus naast een dikke laurierhaag. Niet te ver van de toiletten, wel wat schuin en vrij veel blubber.
We hebben voor een andere opsteling, dus deuropening, gekozen waardoor de tarp nu helemaal over de deur heen kan en we een droge plaats hebben om in en uit te gaan.
De camping ziet er prima uit: overdekt zwembad -dat we toch niet gaan gebruiken-, een campingwinkel, barretje met beperkte openingstijden, afhaalmaaltijden.
Er staan veel mobile-home maar waarom ze die mobile noemen is me een raadsel, die dingen staan muurvast op hun eigen vierkante meters, te wachten op weer de volgende huurders. En er zijn verhuurtenten, van die wanstaltig grote, groene gevallen.
Maar goed, het opzetten van de tent ging moeizaam: het ding is veel zwaarder dan normaal als het nat is en ook de buizen gingen er maar stroef doorheen. Daarnaast was-ie VUIL!!
Tijdens het opzetten viel ons het roodborstje al op dat zo vreselijk dichtbij kwam.
Nadat de tent stond, zaten zij en haar twee kleintjes er soms zelf IN!
Dan de stroom!! Wij staan aan de achterkant van het veld, de kast staat helemaal vooraan!! We hebben een extra koppelstuk aan moeten schaffen om stroom te kunnen krijgen!!
Je hoort de zee vanaf hier!! PLUSPUNT!!
Er zijn veel nationaliteiten, we hebben al Frans, Duits, Nederlands en Engels gehoord.
We hebben eten gehaald bij de super, gegeten, afgewassen en zijn vroeg naar bed gegaan. UITGEPUT!
Zondag 17 Juli, dag 15
HAPPY WINDSDAY!
Vroeg naar bed, betekent niet meteen vroeg slapen. Want achter ons zat een Engels gezin met 3 of vier kinderen. Zeg maar, de Weasleys uit Harry Potter. Allemaal rooie kids.
Moeder ziet er ook uit als een tovenaar die niet weet hoe ze zich moeten kleding als Dreuzels. Geweldig gewoon: gebloemde klompen, sokjes, een wijde rok, een hoedje op.
Maar in ieder geval zijn die kinderen heel erg lastig en nog luidruchtiger, minder gemanierd dus dan de vrienden van Harry Potter.!
Een van de meisjes begint als ze haar zin niet krijgt ENORM te gillen; het gaat door merg en been. Een van de jongens is een klier en pest de anderen de hele tijd. Daarnaast vertikken ze het om te gaan slapen, blijven elkaar vervelen als ze eenmaal in bed liggen en de ouders doen niet meer dan roepen dat ze stil moeten zijn en dreigen dat het nu écht de laatste keer is.
Daar word je niet vrolijk van en we zagen op naar deze ochtend omdat we er van uit zouden gaan dat de etterbakjes ook wel weer vroeg wakker zouden worden.
Dat was gelukkig niet het geval, wij waren er eerder uit dan zij :)
Gewoonweg omdat we niet goed geslapen hadden, de vloer loopt wat af, de hoeklantaarn scheen fel ons slaapgedeelte.
We hadden de dag uitgetrokken om de omgeving te checken maar het regende natuurlijk alweer flink. Dus werd het in de eerste instantie toch maar weer een wasdag. Toch wel gezellig dat er Nederlanders op de
camping zijn... kan je nog even tips uitwisselen. En gewoon, in je eigen taal kletsen heeft wel wat.
Nadat alles droog in de tas lag, zijn we naar het strand gegaan. Een Bretons strand zoals het hoort: rotsen, mooi zand, water zover als het oog rijkt, flinke wind én mosselen!!
Een beetje regen deed de pret niet drukken, je voelt je weer thuis.
Toen we terugkwamen van de zee, stonden de Weasleys te pakken. Oh what a pitty... bye-bye, night-night. Zwaai-zwaai.
Veel te laat realiseerden we ons dat we nog boodschappen moesten doen en toen waren de supermarkten al dicht :( gretverdrie!! De koffie is op en onze enige lamp ging ook kapot.
Eten lossen we wel op, er is een take-away op de camping. Maar 's avonds in het donker zitten is minder.
Terwijl ik nu zit te typen, neemt André foto's. Natuurlijk wil ik zo natuurlijk mogelijk overkomen maar typen met je buik ingetrokken is best moeilijk. En ik realiseer me dat ik me ook nog niet heb opgemaakt!!
Tjonge, wat moeten de Fransen wel niet denken?
Nog even doen alsof en dan sluit ik af... er valt op dit moment niet meer te vermelden.
Als je niets te eten in huis hebt, dan rest uit-eten-gaan. Dit keer niet zo heel erg ver weg, het restaurantje op de camping waar ze een voortreffelijke moules-frites serveerden. Moules à la Normande, terwijl ons vorig jaar was verteld dat het Bretonse mosselen waren :) In room met uien en spekkies.
Heerlijk.
En omdat het er naar uit ziet dat we dit jaar geen mosselen gaan plukken, moet je er dubbel van genieten!
Het was KOUD in het zaaltje waar je kon eten. De serveerster ging op zoek naar een warmtebron en de man uit het winkeltje kwam met een loeizware verrijdbare radiator.
Nu hebben we ook al kennis gemaakt met de 'mama' van de camping, een oude, dikke dame die de boel behoorlijk bestiert, en die liep maar te mopperen over haar meubeltjes die misschien wel geraakt konden worden. Niet dat haar personeel zich wel eens een breuk zou kunnen tillen!
Het was weer een koude avond, we lagen er niet echt laat in omdat het onder de dekens tenminste warm is.
We hebben besloten om donderdag naar huis te gaan. Het is hier koud en dan kan je beter de laatste dagen doorbrengen in koud Nederland waar eventueel de verwarming aankan.
Morgen rijden we naar de bed and breakfast van Emanuelle en overmorgen gaan we naar Quimper omdat daar zomerfeesten zijn.
Het toeval wilde dat ik vanochtend bij de receptie/kantine een krantje inzag. En daarin werden de mooie plekjes van Brest omschreven, getoond mbv foto's. Om de stad toch nog een warm hart toe te kunnen dragen, besloten we om de aangegeven route vanmiddag te gaan lopen.Maar eerst door Rue quatre moulin waar we al een paar keer doorheen gereden waren en werkelijk de prachtigste muurschilderingen hadden gezien. Ik had al geprobeerd om ze vanuit de auto te fotograferen maar het leek ons een beter idee om ze al lopend te bewonderen.
Kuntswerkjes, allemaal. en door te lopen kwam ik bv nog een prachtig stuk schilderwerk tegen verstopt achter een doorgangetje. Ook verschilende winkels in, de verder grauwe, leeggelopen winkelstraat, hadden schilderingen.
Okee, de stad in voor onze route. Dat is echt niet zo makkelijk want alles is afgesloten: rood-witte blokken die de ene straat afsluiten, de andere in een eenrichtingsweg veranderen.
We starten in de buurt van een art-deco gebouw, waar we over grint,- en afvalpaden moesten klauteren, liepen vervolgens verkeerd en bijna weer, en kwamen in een stuk waarvan je dacht dat je ieder moment overvallen kon worden. Dat bleek het oudste stuk van de stad te zijn, een in de tweede wereldoorlog gespaard stuk historie. La rue de Saint Malo.
Bouwvallen, sommige min of meer bewoond, andere gestut,
waarschuwingsbordjes tegen instorten. En toch ging er iets frivools van uit, alsof er iedere avond feest is. Voor de bewoners dan want ik zou er als vreemde niet snel naar toe gaan als het donker is.
Via de achteruitgang de trappen op, door troosteloze straten naar de toren van Tanguy. Een toren uit de 14de eeuw van de vesting die aan de overkant. Het is inmiddels een museum maar we zijn er niet ingegaan.
Door naar 'Le jardin des Explateurs', een stukje tuin in de stad dus, tegen de stadswallen aan waar medicinale kruiden worden gekweekt, al vanaf de 17de eeuw (volgens mijn herinnering). Er naast stond nog een oude burgemeesterswoning.
Ik had het inmiddels wel alweer gezien... langs zoveel troep, grauwe flats, deprimerende wijken alleen om wat 'bijzondere' dingen te zien? Die niet eens zo bijzonder zijn...?
'n Kerkje waar je niet naar binnen kon en weer terug naar de auto. Daar kon ik in een winkelcentrumpje/hallen crêpes bemachtigen want ik verging van de honger. Je moet gewoonweg niet met André gaan stappen want die man kent geen regelmaat. Hij eet wanneer het hem uitkomt, of niet. En ik heb regelmaat nodig. Ik voel anders mijn bloedsuikerspiegel dalen, ik krijg hoofdpijn en bovenal word ik CHAGERIJNIG!
Dus die crêpes at ik pas rond 15.00 uur!!
Proberen terug te rijden... grrr!! Maar goed, we hebben het weer gevonden, toch? Anders zat ik nu niet te typen.
We hebben de camping alvast betaald en toen naar de supermarkt. Onderweg begon het te regenen en daar zagen we de twee Nederlandse vrouwen lopen die gisteren op de camping gearriveerd zijn.
Complimenten voor de dames: alletwee geen rijbewijs dus zijn ze in de trein gestapt met ieder een rugzak, een minimum aan bagage en gaan ze Bretagne door langs de kust!
We hebben ze op de terugweg meegenomen in de auto. Wandelen is leuk maar niet in de regen :)
Na een warme maaltijd, kant-en-klare supermarkt paëlla die niet echt lekker was, (nee, laten we het zo zeggen: ik maak 'm beter) hebben we de klok naar kwart voor acht zitten kijken want dat was de tijd dat we hadden afgesproken om aan te rijden naar fort Le Bellec. Het regende al vanaf een uur of vijf goed door.
Rond acht uur waren we daar, nog volop parkeerplaats op het terrein naast het fort zelf. We stonden op vrijwel dezelfde plaats als van de week. Er was wel al wat volk, er stonden tenten waar friet, worste
n, bier werd verkocht én le Bagad Lann Bihoue stond al in te blazen. Dat moet echt heel lang omdat die rietintrumenten warm moeten worden.We kozen een plaats hélemaal vooraan en raakten aan de praat met een Frans stel. Die kenden ons van de camping. Wij hen niet :)
Maar goed, het bleek dat ook zij in Brest waren gebleven om het concert bij te wonen. Net als wij vertrekken zij morgen want waarom zou je hier anders blijven?
Op een bepaald moment, de spanning steeg omdat het aanvangsmoment naderde, stond er een man op het podium die ons naar buiten dirigeerde.
Onze nieuwe vrienden en wij vlogen naar buiten want ook daar wilden we echt vooraan staan.Hetgeen ons lukte. En het bleef droog!
Geweldig optreden maar na 4 nummers hielden ze op!! Balen, maar ja...voor een gratis optreden...
Echter, ze kwamen na een pauze van een minuut of 5 weer terug en ditmaal stonden ze gewoon voor onze neus. Niks een verdieping hoger maar op ooghoogte met het publiek. Ik had de dirigent in z'n billen kunnen knijpen, zo dichtbij stond-ie! En dan is het geluid overdonderdend en indrukwekkend hoor!
Weer een paar nummers en toen vielen er wat druppels. Dat is niet goed voor de doedelzakken.
Dus hup, iedereen weer naar het overdekte gedeelte waardoor we dit keer achteraan belandden.
Jammer maar het geluid was nog steeds goed en wij hadden ons portie toch al gehad.
Je houdt het niet voor mogelijk maar er kwam weer een (rook)pauze en men vertrok opnieuw naar buiten. Dit keer hebben we ze vanaf een hoger gelegen gedeelte, op de rug, gezien. Prachtig!!
Een militaire bagad, want de mannen en vrouwen van Lann Bihoue zijn van de marine, die in een oud fort spelen, direct aan de zee!Vakantie in Brest: redelijk waardeloos maar met een TOP afsluiter!!
En nog even dit... nadat de bagad was uitgespeeld stond er Keltische muziek op het programma. wij dachten dat het fort leeg zou lopen maar integendeel! Er kwam hoe langer hoe meer volk en binnen no-time stond het plein vol met dansers. Een lange slinger van mensen die plezier hadden. Een soort van polonaise maar dan mooier, sierlijker en naar een oude Bretonse traditie.
We hebben alletwee nog even overwogen om mee te doen, vertelden we elkaar later.
Maar ik kon gewoonweg niet omdat ik deze vakantie ingegaan ben met een 'frozen shoulder' links en dat beperkt me enorm. Verder zal ik daar niet over uitwijden/zeuren. Ik doe mijn oefeningen braaf iedere dag.
Zaterdag 16 juli, onze 14de vakantiedag.
Slecht geslapen omdat ik toch op een of andere manier toch wilde weten of we de tent droog mee zouden krijgen. Het leek hard genoeg te waaien maar dat was niet voldoende. Alles, alles was zeiknat.
Rond 9 uur zijn we opgestaan en ofschoon we alle tijd hadden, om 12.00 uur hoefden we pas van de camping af te zijn, begon toch het grote stressen. André gaat maar door en door terwijl ik eerst op een normale manier wil ontbijten, bakkie doen. Rond 10.30 uur reden we aan nadat we op het laatst de tent nogmaals uit de aanhanger moesten halen omdat er de sleuteltjes in waren blijven hangen die de klep van de aanhanger moesten sluiten.
We passeerden Quimper, ik zag bewegwijzering naar Benodet, namen als Pont Aven, Riec sur Belon (waar ons 'droomhuis' staat). Hier kregen we toch meer het gevoel van thuis komen. Brest moeten we snel achter ons laten.
We hadden op het internet een camping gevonden in Névez, niet te ver van de zee vandaan. We konden uit vier plaatsen kiezen en staan nu dus naast een dikke laurierhaag. Niet te ver van de toiletten, wel wat schuin en vrij veel blubber.
We hebben voor een andere opsteling, dus deuropening, gekozen waardoor de tarp nu helemaal over de deur heen kan en we een droge plaats hebben om in en uit te gaan.
De camping ziet er prima uit: overdekt zwembad -dat we toch niet gaan gebruiken-, een campingwinkel, barretje met beperkte openingstijden, afhaalmaaltijden.
Er staan veel mobile-home maar waarom ze die mobile noemen is me een raadsel, die dingen staan muurvast op hun eigen vierkante meters, te wachten op weer de volgende huurders. En er zijn verhuurtenten, van die wanstaltig grote, groene gevallen.
Maar goed, het opzetten van de tent ging moeizaam: het ding is veel zwaarder dan normaal als het nat is en ook de buizen gingen er maar stroef doorheen. Daarnaast was-ie VUIL!!
Tijdens het opzetten viel ons het roodborstje al op dat zo vreselijk dichtbij kwam.
Nadat de tent stond, zaten zij en haar twee kleintjes er soms zelf IN!
Dan de stroom!! Wij staan aan de achterkant van het veld, de kast staat helemaal vooraan!! We hebben een extra koppelstuk aan moeten schaffen om stroom te kunnen krijgen!!
Je hoort de zee vanaf hier!! PLUSPUNT!!
Er zijn veel nationaliteiten, we hebben al Frans, Duits, Nederlands en Engels gehoord.
We hebben eten gehaald bij de super, gegeten, afgewassen en zijn vroeg naar bed gegaan. UITGEPUT!
Zondag 17 Juli, dag 15
HAPPY WINDSDAY!
Vroeg naar bed, betekent niet meteen vroeg slapen. Want achter ons zat een Engels gezin met 3 of vier kinderen. Zeg maar, de Weasleys uit Harry Potter. Allemaal rooie kids.
Moeder ziet er ook uit als een tovenaar die niet weet hoe ze zich moeten kleding als Dreuzels. Geweldig gewoon: gebloemde klompen, sokjes, een wijde rok, een hoedje op.
Maar in ieder geval zijn die kinderen heel erg lastig en nog luidruchtiger, minder gemanierd dus dan de vrienden van Harry Potter.!
Een van de meisjes begint als ze haar zin niet krijgt ENORM te gillen; het gaat door merg en been. Een van de jongens is een klier en pest de anderen de hele tijd. Daarnaast vertikken ze het om te gaan slapen, blijven elkaar vervelen als ze eenmaal in bed liggen en de ouders doen niet meer dan roepen dat ze stil moeten zijn en dreigen dat het nu écht de laatste keer is.
Daar word je niet vrolijk van en we zagen op naar deze ochtend omdat we er van uit zouden gaan dat de etterbakjes ook wel weer vroeg wakker zouden worden.
Dat was gelukkig niet het geval, wij waren er eerder uit dan zij :)
Gewoonweg omdat we niet goed geslapen hadden, de vloer loopt wat af, de hoeklantaarn scheen fel ons slaapgedeelte.
We hadden de dag uitgetrokken om de omgeving te checken maar het regende natuurlijk alweer flink. Dus werd het in de eerste instantie toch maar weer een wasdag. Toch wel gezellig dat er Nederlanders op decamping zijn... kan je nog even tips uitwisselen. En gewoon, in je eigen taal kletsen heeft wel wat.
Nadat alles droog in de tas lag, zijn we naar het strand gegaan. Een Bretons strand zoals het hoort: rotsen, mooi zand, water zover als het oog rijkt, flinke wind én mosselen!!
Een beetje regen deed de pret niet drukken, je voelt je weer thuis.
Toen we terugkwamen van de zee, stonden de Weasleys te pakken. Oh what a pitty... bye-bye, night-night. Zwaai-zwaai.
Veel te laat realiseerden we ons dat we nog boodschappen moesten doen en toen waren de supermarkten al dicht :( gretverdrie!! De koffie is op en onze enige lamp ging ook kapot.
Eten lossen we wel op, er is een take-away op de camping. Maar 's avonds in het donker zitten is minder.
Terwijl ik nu zit te typen, neemt André foto's. Natuurlijk wil ik zo natuurlijk mogelijk overkomen maar typen met je buik ingetrokken is best moeilijk. En ik realiseer me dat ik me ook nog niet heb opgemaakt!!
Tjonge, wat moeten de Fransen wel niet denken?
Nog even doen alsof en dan sluit ik af... er valt op dit moment niet meer te vermelden.
Als je niets te eten in huis hebt, dan rest uit-eten-gaan. Dit keer niet zo heel erg ver weg, het restaurantje op de camping waar ze een voortreffelijke moules-frites serveerden. Moules à la Normande, terwijl ons vorig jaar was verteld dat het Bretonse mosselen waren :) In room met uien en spekkies.
Heerlijk.
En omdat het er naar uit ziet dat we dit jaar geen mosselen gaan plukken, moet je er dubbel van genieten!
Het was KOUD in het zaaltje waar je kon eten. De serveerster ging op zoek naar een warmtebron en de man uit het winkeltje kwam met een loeizware verrijdbare radiator.
Nu hebben we ook al kennis gemaakt met de 'mama' van de camping, een oude, dikke dame die de boel behoorlijk bestiert, en die liep maar te mopperen over haar meubeltjes die misschien wel geraakt konden worden. Niet dat haar personeel zich wel eens een breuk zou kunnen tillen!
Het was weer een koude avond, we lagen er niet echt laat in omdat het onder de dekens tenminste warm is.
We hebben besloten om donderdag naar huis te gaan. Het is hier koud en dan kan je beter de laatste dagen doorbrengen in koud Nederland waar eventueel de verwarming aankan.
Morgen rijden we naar de bed and breakfast van Emanuelle en overmorgen gaan we naar Quimper omdat daar zomerfeesten zijn.
0 reacties:
Een reactie plaatsen