Dag nummer 7, zaterdag 9 Juli
Rond 8 uur werd ik wakker maar wel ERG lekker warm. Dat is ook niet raar met een joggingbroek, T-shirt met lange mouwen, nachtjapon daaroverheen en tot slot sokken aan. Het is dat ik geen slaap(bivak) muts heb want dan deed ik die ook op :)
Thuis weet ik niet hoe ik de dekens van me af moet werpen vanwege de opvliegers en hier is het andersom. Geen idee wat erger is trouwens ;)
Ik ben gaan douchen zodat we rond 9 uur aan konden rijden naar de zaterdag markt in Saint Reno, de grootste van de hele omtrek.
Groot, inderdaad, en erg druk.
Franse markten hebben zo'n hoog hippie-gehalte: veel handgemaakte sieraden en kleding, in felle kleuren rieten tassen en manden, groenten uit eigen tuin.
En het type schoenen, fantastisch. Soms waan je je in de middeleeuwen of in een fantasydecor, zo anders zijn de modellen.
We hebben niets gekocht, niet eens locale worst!
Op de terugweg besloten we het ford Le Dellec te gaan zoeken om te zien waar volgende week donderdag het concert gegeven wordt.
Prachtige ligging aan de zee. En een fraai gerestaureerde ruïne. Over het middenplein zit een groot tentdoek gespannen. Maar er mogen niet al teveel mensen komen hoor, anders is het meteen BOMVOL! Bovendien is het podium zeer klein, het volledige muziekcorps kan daar niet op!
Daarop zijn we weer naar de camping gereden.
Lekker lezen.
Ik heb het boek Harry Potter even laten liggen en ben aan een Engelse fantasy begonnen waar ik moeilijk in kom. Teveel namen om te onthouden, de taal is in dit geval de barriere niet.

De camping loopt aardig vol, er zullen we regiovakanties zijn aangebroken. Naast ons zijn eindelijk mensen komen staan en ook tegenover ons. Quechua-tenten zijn duidelijk favoriet bij de Fransen, vooral die werpgevallen waar alleen een luchtbed kan. Leuke tentjes maar het oog wil wel eens iets anders.

Na het avondeten zijn we even een stukje van de route van gisteren terug gaan lopen omdat ik op een of andere manier wat panoramafoto's kwijt was die toch echt op mijn telefoon-camera hadden moeten staan.
Opnieuw gemaakt dus maar ik miste de geraffineerde belichting van de dag ervoor.
Jammer. Jamais.



De avond doorgebracht met DVD kijken. Waardeloze film met Jackie Chan, gelukkig dat-ie maar 2 euro had gekost.

Zondag 10 Juli, de achtste dag
Omdat we zelf geen kleine kinderen meer hebben, staan we niet graag direct naast gezinnen met wél kleintjes.
Om de doodeenvoudige reden omdat zij 's morgens vaak vroeg wakker worden en dan niet rustig kunnen zijn. En wij willen graag wat uitslapen.
Vanmorgen om 6.30 uur schrok ik wakker.
Wat een herrie bij ons naast.
Er staan 6 volwassenen: 4 mannen en 2 vrouwen en het zijn Fransen. Met name de mannen zijn nogal luidruchtig, dat vind ik overigens vaak van de kerels hier.
Wat de relatie is tussen de mannen en vrouwen: geen idee. Hoef ik ook niet te weten maar wij vinden wel dat de heren haantjesgedrag tonen. *grijns*
Een hoop gekraai dus.
En dat startte al om half zeven!!
Je luistert zoiets even aan, misschien heeft er eetje wel een belangrijk telefoontje, maar het werd al snel duidelijk dat iedereen er al uit was en vrolijk liep te kakelen/kraaien. Alsof er verder niemand op de wereld was.
Ik heb het een kwartier aanghoord en ben toen het bed uitgestapt. Met mijn slaperige kop keek ik om de hoek, het zestal zat aan de ontbijttafel: (op fluisterende toon) "Bonjour, Je voudres dormir s'il vous plait. Merci."
Geen idee of het correct Frans was, maar het werd daarna wat stiller.
Uiteindelijk ben ik weer n slaap gesukkeld.
Om 10 uur pas opgestaan, ontbeten, snel naar de supermarkt die alleen voor de middag geopend is (oh, verwende Almeerders!) en daarna zijn we op zoek gegaan naar een echt strand.
De camping heeft welliswaar een bordje waar op staat " (pijtje) Á la mère" maar het donkere bospad leidt slechts naar het haventje. Geen plage in de wijde omtrek te ontdekken.
Een beetje verneukeratief dus want wij verwachtten vrij direct aan een strand te zullen zitten toen we incheckten.

We vonden een wonderschoon strand op toch zo'n 22 kilometer afstand: wit, heel fijn, zand, mooie rotspartijen maar geen schelpen.
Daarna zijn we nog een flink stuk langs de kust blijven rijden.
De lucht, die vanmorgen grijs was, trok al weer flink open en het werd zowaar lekker warm.
Over het platte land rijden heeft als voordeel dat je het Bretagne weer tegenkomt zoals je het kent: oudere huisjes, leuke kleuren, kronkelweggetjes. Kortom, weer genieten.


Vrijdag de 16de trekken we ongeveer 100 kilometer verder naar het zuiden, in de buurt van Riec sur Belon. Mooiere streek en ik verheug me er nu al op om Emanuelle, haar moeder en haar vader Jean-Claude weer te ontmoeten. Daarnaast willen we toch ook beslist Sam, de makelaar weer even zien.