De laatste loodjes en de terugreis

20 Juli, woensdag. Onze laatste vakantiedag.

Wat te doen als de regen met bakken naar beneden komt en je weet dat je 's avonds moet gaan pakken maar eigenlijk nog wat met de dag wilt doen?
Allereerst genieten van de roodborstjes die vandaag zelfs de tent in kwamen om de laatste kruimeltjes van de vloer te pikken.
Moeder bleef buiten, we denken dat ze het niet lang meer zal maken omdat ze zo zit te niesen de hele tijd. Heel zielig.

De vogeltjes zijn duidelijk substituten voor onze katten, we missen gewoonweg beesten om ons heen. En dit jaar hebben we niet een kat rond de tent mogen verwelkomen behalve dan die half verwilderde in Brest die 's nachts de vuilniszak openscheurden.
Daarna werd het hyper-supermarkten bezoeken dus.
Wat laatste dingen aangeschaft. André wil altijd traditioneel een Bretonse sterke drank mee naar huis nemen en daar kwamen nu ook twee rode wijn bij, geadviseerd door een lieve, hulpvaardige Fransman (met zwaar accent): "You try this. Very good wine and cheap".
Ik ben alleen maar op zoek gegaan naar Bon Maman jam in de smaak manderijn/peren. En die is moeilijk te vinden.
Op de terugweg wist André nog een plekje via Trotter, dicht in de buurt met prima gerestaureerde Bretonse woningen. Een soort openlucht museum maar dan met nog steeds bewoonde huizen.
In één woord PRACHTIG maar ik ben blij dat ik daar niet woon. Het is er zo toeristisch dat er in de buurt een grote parkeerplaats gemaakt is mét openbaar toilet!

Tussen de middag hebben we een warme maaltijd gegeten en kalkoenspiesjes op de bbq geroosterd, dat gaat heel makkelijk onder de tarp :)
Na de middag hield de regen zowaar op en rond 17.00 uur voelde ik aan de tent en concludeerde ik dat die droog was.
Eerst wilde André er niet aan maar ik vond dat we alles al in moesten pakken en de nacht, net als de eerste nacht op de heenweg, in het kleine tentje moesten doorbrengen.
Stel je voor dat het weer zou gaan regenen dan zitten we op de dag van vertrek met een kliedernatte tent.
Onze nieuwe Nederlandse buren, met een geleende-zeer moeilijk te plaatsen- bungalowtent, stonden met bewondering naar onze tent te kijken. En toen wij vertelden hoe makkelijk hij op te zetten en af te breken was, zijn ze langs de kant blijven kijken hoe soepel ons werk verliep.
In anderhalf uur waren we klaar! Gepakt én kleine tentje opgezet!!
Toen we de rekening gingen betalen (5 dagen à 31 euro voor de plaats is toch snel uitgerekend naar 155 en 5 maal 3,50 stroom is ook geen moeilijke som) vroeg het meisje bij de receptie: "Est-ce-que vous êtes une professeur?" omdat ik de uitkomst sneller wist dan haar rekenmachine.
Dure camping trouwens maar ik moet wel zeggen dat het een GOEDE was!

Broodjes gegeten en toen nog even naar de zee gelopen. Het laatste moment genieten van het adembenemende uitzicht.
Er ligt op 100 meter afstand een strandje dat ze hier Tahiti-beach noemen en het is duidelijk waarom: de zee lijkt er blauwer, het zand is zacht en wittig.
Om 22.00 uur ben ik, met slaaptabletje op, naar bed gegaan. Ik wilde hoe dan ook goed uitgerust zijn voor de terugreis, want wat heb ik een hekel aan die terugreis. Het duurt altijd zó lang :(

21 Juli, donderdag, de terugreis

Om 7.00 uur, nog voor de wekker, werd ik wakker. Niet eens zo slecht geslapen en ik heb het ook nog eens warm gehad! Nog even liggen luieren en rond 7.15 uur naar de douches.
Om 7.45 uur waren we klaar voor de reis maar de electrischiteit moest nog afgesloten worden en er is pas vanaf 8.00 uur activiteit bij het winkeltje op de camping.
Goed, we zijn iets na achten aangereden en na een vermoeiende reis met wat tussenpauzes en een VRESELIJK slechte maaltijd bij een gedateerd en verwaarloosd AC restaurant nét voor de Nederlandse grens, waren we om 22.30 uur thuis.

(foto AC)
Daarbij zaten twee files. Eentje bij Lille rond spitstijd en eentje bij Utrecht waar drastisch aan de weg wordt gewerkt.