Hier gaat de vakantie verder...

Maandag 18 juli, de 16de dag

Vanmorgen, de zon scheen, reden we om 10.15 uur richting Riec sûr Belon om daar onze 'droomhuis gezocht' hospita te verblijden met een bezoek.
Er was niemand thuis toen we ongeveer een kwartier later arriveerden :(
We hebben Sam, de makelaar, ook nog een telefoontje gegeven maar hij kon pas vanmiddag rond 15.30 uur een plekje voor ons vrij maken.
Dus zijn we, volgens noodplan-planning naar Pont-Aven gereden om daar het museum te bezoeken. Volgens Trotter hing er een enkel werk van Gaugain en daarnaast is er altijd een wisselende tentoonstelling van Bretonse werken.
Gaugain, daar hou ik van dus zelfs een enkel werkje wil ik wel zien.
Trotter, al van 2004, sprak over 4 euro entree maar dat is al veranderd in 6 euro.
Maakt niet uit want het was iedere euro waard. Genoten hebben we en ook al hing er dan geen groot, felgekleurd werk van de meester zelf, zijn kleine tekeningen zijn absoluut de moeite waard. Daarnaast waren de Bretonse meesters erg goed en ook wat werk van Nederlanders uit de late 19de,- vroege 20ste eeuw.
Terug naar de camping via een leuk haventje, volgens André. En dat was het zéker ook maar hij was vergeten dat we daar al eerder geweest waren :) We hebben er vorig jaar nog mosselen gegeten!!
Het is zo leuk om al die bekende plekjes te zien, het laat je zo thuis voelen!
We hebben bij de tent gelunched en vandaaruit (rond 14.30 uur) heb ik Emanuelle gebeld om te vragen of het uitkwam dat we langs kwamen. Zij had een afspraak om 16.00 uur dus er was haast bij geboden.
Het was gewoonweg HEERLIJK om in het huis te vertoeven!
Jean-Claude is een entertainer EERSTE klas, Emanuelle is een lieve schat... we hadden onmiddelijk weer veel gesprekstof en genoeg om te lachen. Hun afspraak was een aan-huis-kapster die te vroeg arriveerde, we konden gewoon blijven. Maar we hadden die afspraak met Sam dus met spijt in ons hart vertrokken we naar het 'centrum' van het plaatsje.
Een hartelijk weerzien waarbij duidelijk was dat Sam het zeer op prijs stelde dat we hem weer wlde ontmoeten. Hij vroeg wel héél snel naar Mirthe (grijns) en ik kon hem met een zuiver geweten de groetjes van haar doen. Dat had ze namelijk in een e-mail geschreven.
We zijn het cafeetje 'Le Welcome" ingegaan voor een kopje koffie.
Daar hebben hoofdzakelijk over Sam zijn leven zitten praten: zijn scheiding, het verdriet om zijn kinderen niet of nauwelijks te kunnen zien, zijn manier om het hoofd boven water te houden.
Maar ook over Bretagne, een kant die we nog niet wisten: de discriminatie van niet-Bretonners. Of je nu een lichte of donkere huidskleur hebt, je wordt gediscrimineerd. Zijn grootste fout, volgens hem, was om ooit voor de charmes van Bretagne te vallen en te verhuizen van Engeland naar hier. Je komt er niet alleen niet tussen, ze gunnen je ok niets. Alleen de shit-baantjes.
En... in de zomer is het leuk, volgens Sam. Dan zijn er feesten, is het aantrekkelijk. Maar in de winter is er WERKELIJK niets te doen!! Het is logisch dat jonge mensen verhuizen naar Nantes of zelfs Parijs want WAT moeten ze hier doen? Niemand die het roer omgooit, de streek aantrekkelijk maakt voor de jeugd!
Een andere kant van mooi Bretagne dus.
Na anderhalf uur vertrok Sam en wij ook eigenlijk wel direct na hem.
Naar de camping voor een salade en gegrilde sardientjes. Het wordt een eentonig menu maar verveelt NOOIT!

Daarna hebben we de nog iets nasmeulende bbq eerst vóór de tent en daarna IN de tent gezet voor de broodnodige warmte. Het is echt niet leuk meer zo koud en nat als het is.
Een troost: het is in héél Frankrijk zo behalve Corsica.
Ik verlang naar huis waar het ook koud en nat is maar waar we desnoods de verwarming aanzetten! Zomer 2011.

Dinsdag alweer, de 19de Juli 2011, onze 17de vakantiedag

Toen we de tent opzetten, hebben we -op het oog- goed opgelet wat de meest rechte plek was om op te slapen.
Maar mijn timmermansoog heeft me in de steek gelaten!
Dat onze voeten wat lager liggen dan ons hoofd dat is zo er nog niet maar er is ook een afwjking van links naar rechts. Rechts is het hoger. Dus je rolt.
Althans, theoretisch. Want in de praktijk corigeert je lichaam de hele tijd tijdens het slapen en dat betekent dat je (ik in ieder geval wel) een paar keer per nacht verkrampt wakker wordt. En in de ochtend doet iedere spier in mijn lijf pijn en mijn rug heft een klaagzang aan.
Nee, ik ben niet blij.
Dus om 2.00 uur, 5.30 uur en 7.45 uur ben ik wakker geweest. Daarna heb ik met André van plaats gewisseld en dat ging al wat beter. Vannacht slapen we dus weer zo ;)
Er zijn muziekfeesten in Quimper. (spreek uit als kimpère)
Ik had het woord Quimper niet in mijn mond genomen, ik wil er het liefst iedere keer als we Bretagne bezoeken naar toe, het is een práchtstad! Maar ik weet ook wel dat André niet graag winkelt dus dit jaar was ik bereid om er niet naar toe te gaan. Hoe dicht we ook in de buurt zitten.
Maar de muziekfeesten veranderen een helehoop en dus togen wij, via kleine landweggetjes, langs mooie gehuchtjes en absoluut de snelweg mijdend naar de hoofdstad van Finistère.
De stad was omgetoverd tot festival, overal kraampjes met weer een hoog hippie-gehalte: sieraden, elfjesbeeldjes, muziekinstrumenten, huisgemaakte lollies, kleding en natuurlijk de onontbeerlijke crêpes.
Op place de Corentine, zeg maar hét plein naast de kerk, stond een feesttent en ook was er een geplaatst op het belangrijkste kruispunt.
We mistten net het optreden van een Bagad in laatstgenoemde. Terwijl we naar, altijd dezelfde, parkeerplaats reden, hoorden we de laatste tonen.
We gingen onder andere naar de stad omdat we ook op zoek zijn naar de DVD die we in Brest op de camping hadden gezien: een optreden van verschillende Keltische bands in Rennes. Vooraan in Quimper zit een muziekwinkeltje dat altijd alles heeft op dat gebied. Althans, dat was zo want ons winkeltje bleek de deuren voorgoed te hebben gesloten. en nergens anders konden we het vinden. Echt jammer.
In de grote tent op bij de kerk was een optreden van een violiste en een gitarist met weer, hoe kan het anders, Bretonse muziek. en het duurde ook niet lang of de mensen startten met de bekende 'slinger'. Ieder stuk muziek heeft zijn eigen dans en het is zo mooi om te zien hoe iedereen van hier die passen kent!
Wij liepen de stad door en hoorden ergens tonen van een bagad. Je neus, dit keer je oren, achterna en we kwamen bij een gebouw waar een bagad, bestaande uit vlotgeklede jongelui, stond in te blazen. En dát is al prachtig.

Toen bleek dat ze de stad in gingen, zijn we ze gevolgd. Met de muziek mee dus. En het klonk zo goed!!
Vier nummers lang zijn we in hun kielzog meegegaan, met ons nog verschillende anderen.
En daarna zijn we weer naar het kerkplein gegaan waar nu aan kleine kinderen werd geleerd hoe je traditioneel kunt dansen. Zo leuk, zo kinderlijk eenvoudig.
Op de hoek hebben we zitten lunchen en zitten genieten.
Rond 15.30 uur liepen we richting parkeerplaats toen we een stel Schotten met doedelzakken tegenkwamen. die hebben we ook nog even gevolgd want een goed optreden is nooit weg. Maar hun weg ging te ver dus hebben we pijn in het hart afgehaakt.

We hebben 's avonds wat gedronken in de bar en wat zitten zoeken op het internet. Heel vervelend, de wifi-verbinding van mijn telefoon geeft steeds een error en dat betekent dat ik altijd mijn laptop mee moet sjouwen.
Tijdens onze aanwezigheid werden de tafeltjes versjouwd omdat de karaoke zou beginnen. Daar hebben we nog even naar zitten kijken/luisteren. Tranentrekkend vals en soms niet eens zo heel slecht :)

Iets na tienen zijn we nog even naar de zee gewandeld. Het is zó mooi hier. Névez is absoluut het plaatsje waar ik, als we ooit zouden verhuizen, wil wonen! Er is én uitgerekt strand én er zijn rotsen met mosselen!