Operatie gelukt

Gretverdrie, wat was ik nerveus!

Toch heb ik goed geslapen tot 8.00 uur. Nog even gedouched en mijn haren gewassen omdat ik geen idee heb wanneer dat weer zal gaan lukken en wat achter de pc gezeten.
Aukje is ziek, griep, flink koorts dus ik had even wat afleiding voor iets dat veel belangrijker is ;)

Om 10.30 uur zijn we aangereden, veel te vroeg want iets na elven waren we al in Amsterdam. En daar startte het grote wachten. Van de zenuwen ben ik in een half uur wel vier keer naar t toilet gegaan!
André mocht mee naar boven met de lift maar daar moesten we meteen afscheid nemen. Hij kon alweer naar huis. Voor niets die dure parkeer-dagkaart aangeschaft! 18 euro hoor.

Ik werd een kleedkamer ingeleid waar nogmaals werd verteld wat er ging gebeuren. En waar ik een menukaart onder ogen kreeg waaruit ik mocht kiezen wat 't avondmaal zou worden. Ik verwachtte een flauw standaard ziekenhuisgevalletje maar niets was minder waar! De kliniek is te klein voor een eigen keuken, dus levert de plaatselijke traiteur het driegangenmenu!
Te moeilijk om te kiezen, het een zag er nog lekkerder uit dan t ander. Toch al iets om naar uit te kijken voor ná de ingreep.
De anestesist zou nog komen voor wat uitleg en toen werd me duidelijk dat het gevreesde bloedprikken waar in de brochure werdgesproken, niet plaats zou vinden!
Huppelend ging ik de operatiekamer in.

Het infuus aanleggen ging wat moeilijk (die verdomde aders van me) maar voor ik het wist was ik vertrokken en kwam ik om 14 uur weer bij, in wat ik dacht de vercouverruimte. Maar dat was tevens de zaal.
Pijn, uiteraard. En honger! Want ik had om 6 uur voor t laatst gegeten!
Daarop kreeg ik lekkere volkoren boterhammetjes met oude kaas.
Daarop André gebeld en nog geprobeerd te slapen. Maar dat is moeilijk met een kakofonie van geluiden om je heen: verschillende televisies, het personeel dat vlakbij zat en gezellig keuvelde. Én ik moest weer plassen.
Op de steek dat ging niet, dat is als plassen in bed: je hebt een natuurlijke rem. Gelukkig is t toilet vlakbij en liep ik wonderbaarlijk vast.
Ik lag nog niet in ned of ik moest weer! Je schaamt je rot!
Nog wat gedoeseld en daarna heb ik mijn telefoontje gepakt, aan de oplader gehangen en ben ik gaan bellen en whats-appen met onze dochters.
Een gastvrouwe kondigde zich aan, heel keurig, wat of ik beliefde.
En de tijd waarop je wilde eten, mocht jezelf beslissen. Niks iedereen op dezelfde tijd. Super!
Overigens werken de door mezelf meegebrachte medicijnen PRIMA. Hoewel op dit moment, bijna 5.30 uur de pijn terug is en ik pas rond achten de volgende pil mag :(
Het vroege tijdstip is overigens vanwege de warmte en de té felle lichten net tegenover mijn bed.

.

Om 5,35 probeerde ik nog wat te slapen maar om iets na zessen gingen de grote lampen aan en werden we verplcht om wakker te worden, te ontbijten en ons aan te kledenDat is het nadeel van een privékliniek, die sluit in het weekend.
André pikte me op rond 8.00 uur en zo heb ik samen met hem de zon op zien komen terwijl we naar huis reden.
Thuis.
Je vertrouwde omgeving, je heerlijke bed.
Nu nog opknappen.