Het werd Turkije, een land waar André al heel lang naar toe wilde gaan maar wat ik steeds uit had gesteld.
Waarom?
Omdat ik in Egypte ooit een paar dagen had doorgebracht in een VERSCHRIKKELIJK resort waar gewoon niets te doen was en waar cultuur onvindbaar was. Ik vreesde dat dat in Turkije hetzelfde zou zijn. Maar de aanbieding viel binnen ons budget, zeg maar gewoon dat het goedkoop was, dus bestelden we ons weekje bij het reisbureau op 't hoekje.
Een dag voor vertrek werd het ons pas duidelijk dat we op de heenweg een tussenstop zouden maken in Eindhoven. Iets waar ik behoorlijk pissig over was maar ja, er valt dan al niks meer aan te doen.
Zaterdag 1 oktober stond de reis gepland, vertrek vliegtuig om 10.15 uur vanaf Schiphol.
Wij waren keurig op tijd maar het vliegtuig niet. En terwijl we wachtten, hoorden we van mensen dat zij niet eens wisten dat er een tussenstop zou zijn!
Het wachten duurde maar voort en voort.
Een bus bracht ons naar het vliegtuig dat zonder draaiende motor op ons stond te wachten en waarin het dus BLOEDHEET was. De beloofde starttijd binnen tien minuten was ook maar gewoon uit de lucht gegrepen en rond 12.30 uur vertrokken we eindelijk
Dan ben jenog maar net in de lucht of de daling wordt alweer ingezet.
Op Eindhoven overkwam ons de hitte in het toestel nogmaals omdat er, jawel, getánkt moest worden!!
Onderweg zaten André en ik gescheiden van elkaar, althans, er zat een gangpad tussen. Ik zat naast een praatgrage Zeeuw die ik geprobeerd heb om sudoku te leren. Aan slapen kwam ik amper toe omdat de overigens best aardige man, steeds weer wat te vertellen had.
In het vliegtuig van Amsterdam Airlines werd ons een lunch geserveerd in de vorm van sandwiches en frisdrank. Daarop kwam het karretje nogmaals langs met koffie en thee!
Enfin, rond 18.00 uur landden we in Antalya, passeerden we de allervriendelijkste man die ons een visum verstrekte (not) en konden we voor de zoveelste keer in de rij staan om onze bus te vinden.
In de bus was het een kleintje carnaval met de uitgelaten Brabanders die al snel aan het bier zaten. Kei-gezellig.
En iets voor negenen checkten we in bij het Otel Altinkum in Side waar we nog precies 10 minuten hadden om te eten!
Dat deden we samen met Josje en Peter, een stel dat bij ons in de bus had gezeten en die toevalligerwijze ook nog het huisje/hotelkamer naast ons kreeg toegewezen.
Het uitzicht over de donkere baai, de lichtjes van de stad en de hotels in de verte was fenomenaal!!
Om 22.30 uur rolden we kei-kapot, ons erg harde bed in.
2 Oktober 2010
Na het ontbijt zijn we een klein stukje gaan lopen om daarna rond elven even aan te gaan luisteren wat de reisleider van DTI, de reisorganisatie, te vertellen had.
Zachtere matrassen zijn niet leverbaar, dat is wel jammer.
We hebben meteen een excursie geboekt voor maandag. Eentje die oa naar de markt in Malavgat gaat want die is nogal bekend. Maar ook langs een waterval en we gaan een reisje op een boot maken inclusief bbq.
Tijd voor een heerlijke lunch, het hotel heeft een goede saladebar.
Er zijn twee manier om naar Side te lopen: via de smalle boulevard langs het strand.zoals je op de foto ziet of via de grote weg aan de andere kant van het hotelterrein.
Ik wil even toelichten dat wij niet in een traditioneel hotel logeren waar de kamer op elkaar gestapeld zijn. Nee, Alkintum Otel heeft piepkleine, gehorige huisjes op het terrein staan, je hebt alleen directe buren.
We besloten om via de weg te gaan.
Toen we rechts afsloegen, klapte mijn mond open!
Het iefst waren we alles meteen gaan bekijken maar het was veel te warm (32 graden) en dus onverantwoord om in de brandende zon van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid te lopen.
Dus liepen we van schaduw naar schaduw onderwijl foto's makend.
Er kwam een theater in zicht, een ingestortte fontein, een poort....
Side is MOOI!!
Kom je dan in het centrum dan struikel je wel over de geëikte winkeltjes: 'merk'-kleding en tassen, juweliers, terrasjes, schoenenwinkels, restaurants.
Maar bij een volgende bocht, adembenemend: de Apollotempel!
Wie mij kent weet dat ik daarna rondgerend heb met de camera om ieder steentje te fotograeren als ware ik de ontdekker van al dat moois.
Rond vieren zijn we teruggegaan naar t hotel voor onze snack die we bij 't zwembad hebben genuttigd.
Vlak daarop werden we verrast met een vliegtuigshow direct boven de zee voor ons hotel. Dubbeldekkers haalde de mooiste stunts uit! Gevolgd door een helicopter die, als ware er een brand, water uit de zee schepte en het dan vlak bij een vol strand weer loosde.
André besloot een tukkie te doen, ik heb het laatste deel van Harry Potter weer eens opengeslagen en toen was het alweer tijd voor het diner.
We kwamen aan tafel te zitten met Jolanda en Yvonne, twee collega's samen op vakantie.
Gezellig gesprek (Samsung galaxy) waarna André en ik nogmaals naar Side zijn gestiefeld om de Apollotempel bij nacht te aanschouwen. Nog mooier nu omdat door de spotlichten details opvallen die je overdag niet ziet.
Bij een winkeltje heb ik een 'Pandora'bedeltje gekocht, een olifantje. Good price, afgepingeld tot 12 euro.
3 Oktober
De bus zou ons om iets na negenen op komen halen voor onze super-excursie.
Er zaten zowel Duitsers als Nederlanders in de bus maar de begeleider sprak steeds Duits. (Waarbij hij om de 5 zinnen : "Meine Damen und Herren" zei) Irritant. Spreek Engels, dan hoort iedereen een vreemde taal! Op die manier merken Duiters ook eens dat niet de hele wereld hun taalmachtig is!
Enfin, eerst langs de watervallen. Niet spectaculair maar wel altijd mooi. Daar hadden we een half uur om rond te kijken. en daar vonden we een erg mooie plattegrond met informatie over Side. Een grote computerimpressie van hoe het er ooit uitzag en een google-map stuk waar aangegeven wordt waar die oude dingen nú te vinden zijn.
Op naar de boot. Leuk detail was dat de reisbegeleider ons snel waarschuwde om onze cameras gereed te houden omdat we een heel belangrijke moskee zouden passeren!
De boottocht bracht ons over een rivier naar de open zee alwaar we aan een landtong aan zouden meren voor een barbecue en waar je zou kunnen zwemmen. Onderweg liepen de mensen en masse naar een kant van de boot om waterschildpadden te aanschouwen. Lekker belangrijk, heel zeldzaam :)
Het leukst vond ik eigenlijk de vissershutjes langs de rivier, plekjes waar mensen waarschijnlijk heel vaak komen om te vissen en er hun 'thuis' van hebben gemaakt.
In de tussentijd hadden we leuk contact gekregen met de Polen die naast ons zaten. Zij spraken min of meer Duits, wij ook en met handen en voeten erbij werd het een leuk gesprek.
Op de markt in Malavgat kwamen we ze weer tegen. Zelfde excursie zeker maar dan in een andere bus.
Tja, wat valt er over de markt te vertellen?
GROOT!! Dat sowieso. Je raakt er makkelijk verdwaald. en dat is niet erg als je met z'n tweeën bent maar wel als je op een afgesproken punt terug moet komen na anderhalf uur. Gelukkig heb ik daar André voor want ik was er zelf niet meer uitgekomen.
Verder was het veel van hetzelfde: 'merk'-tassen, horloges, 'merk'-kleding, handdoeken, schoenen en dat in 10-voud.
Liever bezocht ik een authentieke markt waar ik een handtas kon kopen gemaakt door de plaatselijke lederbewerker.
Daarnaast vind ik het irritant om steeds in het Duits aangesproken te worden. Maar dat was wel duidelijk inmiddels :)
De 'Dolce&Gabana'-tas die ik dan wel leuk vond, werd bij het afrekenen van 10 naar 15 euro verhoogd, ik had zgn. niet goed gekeken. Dat had ik wel dus ging de koop ging niet door!
Het was ons gedurende de rit al duidelijk geworden dat ook wij niet om een sponsor heen konden en dat terwijl de DTI reisleider ons juist gewaarschuwd had dat dát zou gebeuren bij de goedkope, in het stadje geregelde reisjes. Niet bij de door hem georganiseerde uitjes....
Wij hadden de eer om textielgroothandel Dickman te mogen bezoeken.
Niet echt een aanvulling als je net van de markt afkomt waar vrijwel hetzelfde te koop is maar voor veel minder.
We liepen er voor in en achter weer uit alwaar we een uur en 10 minuten verveeld aan een tafeltje hebben gezeten.
Schreef ik al 2 jaar geleden in Kreta niet dat ik niet meer in een excursie zou trappen?
Rond half zes waren we weer terug bij het hotel waar we weer gezellig bij Jolanda en Yvonne zijn gaan zitten.
Ofschoon ze zich hadden voorgenomen om hun beroep niet prijs te geven, had ik toch snel door dat ze niet in de verzekeringen zaten! *grijns*
Sorry meiden, een goede verstaander heeft maar een half woord nodig. En ik ben een goede verstaander dus,
Eerlijk gezegd was ze ook niet bekwaam in het dansen, ik miste wat trillende 'vetjes' maar ze wist uiteindelijk het publiek wel te boeien en dat vonden wij niet slecht voor een jonge vrouw van rond de twintig. Het leukst was eigenlijk het dansje van het mannelijk personeel op 't laatst. Hoewel ik niet de indruk had dat alle personeelsleden het even leuk vonden.
Daarna hebben we nog lekker na zitten kletsen over oa de hammam die Jolanda en Yvonne hadden ondergaan vandaag.
Ik denk dat je, als je in Turkije bent, je minstens een keer naar een Turks bad moet gaan.
4 Oktober
Vroeg opgestaan want we wilden vóór de hitte naar het theater. Toch pas rond 10.00 uur aangelopen, de weg langs t strand want die is t kortst en bovendien word je niet zo afgeleid door andere ruïnes waardoor je weer vertraging oploopt.
Die vertraging liepen we toch wel op want eenmaal bij de kassa bleek je alleen met turkse lires de entree te kunnen betalen. We hadden 50 euro en André was bang voor twee maal wisselkoers bij het 'bankje'. Dus offerde ik me op om dan nu eindelijk een tasje te kopen. Een Gucci, jawel. Real leather, 25 euros! Ik zag en voelde dat het nep was, de brandende aansteker langs het materiaal overtuigde me niet :)
Ik bood 15 en kwam 'm niet tegemoet... de tas op de markt gisteren was eigenlijk veel mooier. Alsof je ze uitkleedt!! "You Dutch!!" Maar mooi dat ik 'm voor 15 heb en dat hij nog in zijn vuistje lacht van de vette winst.
Enfin, betaald, geld gewisseld en entree betaald. Het was al gelijk een stuk drukker :(
Maar kannone, wat mooi!! En ik herinnerde me gelukkig ineens de panoramafoto-optie op mijn telefoon:
Dieuwertje sms-te rond elven: Çanci is moeder, Aiden is vanochtend geboren!!
Ik ben zo blij, voel me zelf een beetje oma!
Het was al afschuwelijk heet toen we door het theater, dat vroeger 15.000 mensen kon bergen, liepen. En wat is het lekker als je samen kunt fantaseren hoe het er vroeger aan toe ging!
Overigens is al heel veel gerestaureerd. Ik mag hopen dat een volk dat vroeger zo'n fraaie dingen bouwde, nu ook weet wat het doet. De restauraties zagen er, voor mijn leken-oog, niet slecht uit.
Vanaf de gigantische hoogte -en dan stonden we nog niet eens op het hoogste punt omdat dat niet toegankelijk is- hadden we een prachtig uitzicht over de omgeving. En daardoor agen we in de verte nog een prachtig gebouw.
Heet of niet, dat werd onze volgende bestemming.
Als sjokkend arriveerde we bij een heel erg mooie ruïne, de stadsagora. Open voor iedereen te betreden, prachtige reliefen in het gras verborgen.
Wat ons toch altijd weer verbaast dat zijn de 'barbaren' die op ruïnes klimmen om zich vanaf daar te laten vereeuwigen. Als standbeeld bijvoorbeeld. Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt, ik heb al moeite om per ongeluk op een stuk marmer op de grond te gaan staan!
Vroeger was het een groot plein en daar kan ik me wel iets bij voorstellen! PRACHTIG!!
Tijd voor de lunch bij het hotel.
Gewoon een salade met wat brood, zoals gewoonlijk. Onze eigen keuze hoor, er is veel meer. Maar liever wat lichts tussen de middag. Zodat we darna nog aan de baklava kunnen!!
Veel mensen klagen over de slechte kwaliteit van de baklava maar mij hoor je niet klagen: zoet en plakkerig, zoals het hoort :)
Yvonne had me verteld dat je bij de receptie de inlogcode voor de WIFI kon halen en dat betekende dat ik eindelijk weer eens onbeschaamd lang met Dieuwertje heb kunnen 'kletsen', waarbij ik haar ook foto's toe kon sturen. Heerlijk, even contact met het thuisfront.
Eindelijk zijn we de zee eens in gegaan.
Ooit sloot het strand aan aan het hotel maar het afgelopen jaar, werd ons verteld, is de boulevard langs het strand pas gebouwd. Dat betekent dat de hotels ruimte in hebben moeten leveren qua strand. Side Alkintum bezit een stukje zand van ongeveer 5 meter diep. Er staan heel veel strandstoelen waar al heel vroeg handdoeken op liggen. Of men er nu is of niet, dat is het teken van BEZET!
We vonden achteraan op het strand nog twee stoelen waar geen parasol bij stond.
Maar links van ons stonden heel veel stoelen zónder mensen en daar stonden verschillende parasols. Eentje daarvan wierp echter geen schaduw op de groep dus die haalden wij daar weg.
We hadden ons net geïnstalleerd toen het Zweedse/Noorse (?)gezelschap arriveerde. En de parasol werd gemist!! Hahaha.
Een oude dame kwam op ons af en vroeg of wij soms die parasol daar gepakt hadden. André beaamde dat en toen trok ze toch van leer!! Ik had niet eens kans om uit te leggen wat er in ons hoofd was omgegaan toen we 'm pakten. Het enige dat ik kon zeggen was:"Please, calm down madam. Calm down".
André zei dat ze 't ding gerust terug kan pakken en heel parmantig snuifde ze dat ze dat ook zou dóen!!
Wij weer in de brandende zon. Maar de strandjongen had binnen no time een nieuwe parasol voor ons geplaatst. Waar die drukte voor nodig was geweest?!
Later bij ons huisje/hotelkamer kwamen we er achter dat de dame en haar vriendinnen onze nieuwe buren waren.
We hebben een laat middagdutje gedaan, zijn gaan dineren en hebben weer een prima avond door gebracht met Jolanda en Yvonne.
Jammer dat om 22.00 uur er niets gratis meer geschonken wordt :(
Overigens, ik vond een site waar heel leuke foto's staan van het hotel. De mooie, maar ook de minder fraaie dingen.
5 Oktober 2011.
Dit keer zijn we niet alleen op tijd opgestaan maar zijn we ook vroeg aangelopen om naar het voormalig Romeinse badhuis, nu museum, te gaan.
Wéér moesten we Euro's om gaan ruilen voor Turkse Lires want ook het museum is een nationale aangelegenheid en dan wil men hun eigen geld ontvangen.
Het oude badhuis is prachtig geconserveerd!! Je kunt in gedachten echt de dikke Romeinen, half bloot, half in toga in de baden zien zitten, zo goed is het marmer nog, zo mooi zijn de baden.
Er staan verder heel veel schatten die uiteraard niets van doen hebben met 't badhuis maar wél met de historie van de stad.
De graftombes zijn indrukwekkend en rijkelijk versierd. Dat ook de dood niet altijd serieus werd genomen en dat men van een grapje hield, getuige de steen met het hondje (waarvan ik me herinner dat mijn kunstgeschiedenisleraar ons een foto heeft laten zien)
Graag had ik een kijkje genomen in de werkplaats die verbonden is met de museumtuin waar men reconstrueert en restaureert. Lijkt me gaaf. Maar helaas, niet voor publiek toegankelijk.
De temperatuur was al weer flink gestegen.
Na de lunch hebben we weer een tukkie gedaan. Viva de vakantie!
Daarop zijn we op zoek gegaan naar een pinautomaat want we hadden nog wat geld nodig voor souveniers.
Een stukje terug de weg langs, een stuk historie gepasseerd zonder te gaan kijken (we raken toch niet afgestompd??) en daar vonden we de pinautomaten. Je hebt de keuze uit Lires, dollars of euro's. Handig toch?
Ook zijn we een plaatselijke supermarkt ingegaan voor wat kleinigheidjes. Weer zó anders dan dat je gewend bent!
Toen we ons omgekleed hadden voor het diner (het was kebab-avond), hadden Yvonne en Jolanda een plekje voor ons bezet gehouden. Dat is vooral héél veel lachen. Wat een leuke meiden!
Ze hebben een kaartspelletje dat Skip Bo heet. Het is heel leuk behalve dan dat Yvonne ALTIJD wint!!
Maar de spelregels zijn simpel en het is blijkbaar IN want je ziet meer mensen die het spelen.
Vanaf vanavond hanteert het hotel ineens de 'een-drankje-per-persoon'-regel. Bijzonder irritant want zo moet je om de beurt naar de bar om iets te drinken te halen. We kregen het voor elkaar om in ieder geval twee mee te nemen.
En zo rond 22.00 uur moet je als een gek heel veel drankjes gaan halen voor de tijd die daar op volgt.
Het is mij nog steeds onduidelijk waarom je geen drank meer krijgt na die tijd. Het is namelijk zo dat het terras van t hotel meteen aan de boulevard grenst waar heel veel mensen lopen, de godsganselijke dag.
Er staat een mannetje bij de ingang die nieuwe gasten naar binnen probeert te lokken.
Maar de vaste gasten vertrekken ná tienen: geen drank, geen plezier. dus is je terras leeg. Dat heeft als gevolg dat er amper nieuwe mensen willen komen omdat het er verlaten uitziet.
In ieder geval haalt ons gezelschap veel Raki tegen tienen. (Behalve ik dan want ik drink geen alcohol) zodat we door kunnen gaan tot een later tijdstip.
Vanavond zijn we naar het Milkahuisje van de dames gaan kijken. Het is echt knalpaars aan de buitenkant. Van binnen helemaal met schrootjes betimmerd en best klein in vergelijking met dat van ons. En blijkbaar ook nog gehoriger!
Yvonne had in Malavgat, waar ze vandaag op de markt geweest waren, ECHTE baklava gekocht. Ja, okee, nu snap ik wel waarom anderen soms wat klagen. De gekochte versie is veel romiger, nóg vetter en ook knapperiger.
We zijn vertrokken via de korte route en hebben beloofd dat we hen morgen ons huisje laten zien!
Donderdag 6 Oktober 2011
"Gaan jullie alwéér naar die ruïnes" vroeg Jolanda gisteravond vol verbazing!
Hoeveel ruïnes kan een mens aan?
Jolanda niet, wij wel!
Er stonden nog zoveel dingen op de kaart die André gekocht had en die wij nogniet gezien hadden dat we echt vroeg uit bed waren, onbeten met de snoezigste kat, boskatachtig, naast ons en vertrokken naar de straat met pilaren.
Vandaaruit wilden we naar het gebouw lopen waarvan vermoedt dat het indertijd een ziekenhuis was. Helemaal zeker is dat niet maar elders werden soortgelijke ruines gevonden en daar staat het wél van vast.
Verder wilde ik dolgraag de villa zien die achter de winkelstraat was aangetroffen.
Je staat er iedere keer weer versteld van wast er open en bloot ligt. Ik zag mozaïkvloeren waarvan ik dacht dat k die wel veilig zou willen stellen. als er dagelijks steeds mensen over lopen dan slijt dat toch verschrikkelijk? doodzonde!
0 reacties:
Een reactie plaatsen